W świecie prawa, fundamentem porządku społecznego jest norma – reguła postępowania o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, która, ustanowiona przez uprawniony organ lub wynikająca z przyjętych zasad, ma na celu kształtowanie stosunków społecznych i zachowań jednostek. Normy te stanowią kręgosłup każdego systemu prawnego, określając prawa i obowiązki, a także wyznaczając dopuszczalne granice działania.
Rzeczywistość prawna jest bardzo złożona, co niejednokrotnie prowadzi do sytuacji, w której różne normy wchodzą ze sobą w kolizję, czyli wzajemnie się wykluczają lub prowadzą do odmiennych rozstrzygnięć w tej samej sprawie.
Kolizje norm prawnych wynikają z dynamicznych zmian społeczno-politycznych, które prowadzą do częstych modyfikacji przepisów tworzonych przez różne organy władzy publicznej działające niezależnie od siebie, jak również ze złożoności samego systemu prawnego, składającego się z aktów o różnej randze. Hierarchia aktów prawnych, choć ma za zadanie porządkować system, nie zawsze zapobiega pojawianiu się konfliktów między normami znajdującymi się na różnych szczeblach. Dodatkowo język prawny nie zawsze jest w stanie w pełni oddać zamysł ustawodawcy, co prowadzi do niejasności i luk, a w konsekwencji do odmiennych interpretacji i faktycznych kolizji w praktyce stosowania prawa.
W polskim prawie stosuje się trzy zasady rozstrzygania kolizji norm tj. hierarchiczną, chronologiczną i merytoryczną. W omawianym przypadku zastosowanie ma zasada hierarchiczna, zgodnie z którą, norma wyższego rzędu uchyla normę niższego rzędu. W tym przypadku normą wyższego rzędu jest ustawa, natomiast normą niższego rzędu rozporządzenie.
Hierarchiczna formuła rozstrzygania kolizji oparta jest o jedną z najstarszych zasad obowiązujących do dnia dzisiejszego, wywodzących się z nurtu normatywizmu prawniczego, określona przez austriackiego prawnika Hansa Kelsena na początku XX wieku.
W przypadku, kiedy niezgodność formalna przybierze postać sprzeczności, nie ma możliwości wykonania obu dyspozycji, ponieważ jedna z norm może zostać spełniona, co wyklucza spełnienie drugiej z nich.
Taki właśnie przypadek zachodzi w niżej przedstawionym przykładzie uzyskania pozytywnej decyzji organu w zakresie otwarcia strzelnicy typu otwartego.
Jako strzelnicę interpretujemy obszar, na którym wolno prowadzić ogień z broni palnej zgodnie z jej regulaminem zatwierdzonym przez właściwy organ w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z treścią Ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. strzelnice powinny być zlokalizowane i zorganizowane w taki sposób, aby nie naruszały wymogów związanych z ochroną środowiska, a jednocześnie zabezpieczenia uniemożliwiały wydostanie się poza obręb strzelnicy pocisków.
Może się ona znajdować w budynku lub na jej terenie mogą znajdować się budynki, jednak nie w każdym przypadku. W związku z powyższym strzelnica sama w sobie nie jest obiektem budowlanym i nie podlega prawu budowlanemu, jednak mogą mu podlegać poszczególne budowle na jej terenie jeśli takie występują.
Istnieją dwa typy strzelnic: zamknięte i otwarte. Typ otwarty charakteryzuje się brakiem charakteru budowlanego, a więc co do zasady nie będzie podlegać ustawie prawo budowlane, jak również nie wymaga pozwolenia na budowę ani tym samym nie będzie podstaw do wydania decyzji o użytkowaniu.
W związku z powyższym, dokument jaki będzie wymagany aby otworzyć obiekt – strzelnicę typu otwartego będzie decyzja wójta gminy, burmistrza lub prezydenta miasta w zakresie zaakceptowania regulaminu strzelnicy.
W Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic znalazł się zapis, który może być jednak sprzeczny z wyżej wymienioną ustawą, albowiem dotyczy konieczności umieszczenia w miejscu widocznym decyzji o dopuszczeniu strzelnicy do użytkowania. Co prawda, taki zapis znajdował się również pierwotnie w Ustawie o broni i amunicji, jednak został usunięty ze względu na sprzeczność z prawem budowlanym, albowiem wydanie decyzji o dopuszczeniu obiektu do użytkowania nie leży w kompetencjach wójta, burmistrza czy prezydenta miasta.
Część orzecznictwa wskazuje, że w takim przypadku powinna być wydana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. Taka decyzja może zostać wydana po złożeniu wniosku do powiatowego lub wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego przy złożeniu odpowiedniej dokumentacji dotyczącej budowy. Jednak w przypadku strzelnicy otwartej, na której nie znajdują się obiekty budowlane nie ma możliwości pozyskania takich dokumentów.
Właśnie z tego powodu ustawodawca zmienił zapis w Ustawie o broni palnej i amunicji art. 47 z pierwotnego „Dopuszczenie strzelnicy do użytkowania oraz zatwierdzenie regulaminu strzelnicy następuje w drodze decyzji administracyjnej wydanej przez właściwego wójta, burmistrza (prezydenta miasta)” na obecnie obowiązujący zapis określający, że „Zatwierdzenie regulaminu strzelnicy następuje w drodze decyzji administracyjnej wydanej przez właściwego wójta, burmistrza (prezydenta miasta)”.
Z analizy orzecznictwa w tym zakresie wynika, że rozporządzenie ministra spraw wewnętrznych i administracji jest aktem podrzędnym do Ustawy o Amunicji i Broni, więc zgodnie ze wskazaniem Dr Mariusza Miąsko w artykule „Uwarunkowania prawne organizacji i realizacji strzelnic w Polsce”, „… strzelnice typu ‘’otwartego”, które powstały w trybie art.3 ust 1 ustawy prawo budowlane: (…) do ich legalnego funkcjonowania wymagają jedynie uzyskania Decyzji o zatwierdzeniu wzorcowego regulaminu strzelnicy, zgodnie ze wzorem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji”.
